تبليغاتX
<هيام>

***مهربانا!...جان مرا آنگونه آرام كن تا آنجا كه بي مهري است عشق بورزم...آنجا كه تقصير وكوتاهي است ببخشايم...وآنجا كه نوميدي است به نور اميد زنده نگهدارم....پس مرا ايماني عطا فرما كه ترديدها را با يقين استوار گردانم و اندوه را با شادماني تباه سازم....كه اين است زندگي شكيبايان مصلحت***

بار الها!

دستانم را بر شا خه های بلند امید و توکل می آویزم تا دلم را سبز گردانی و از بندی

که بیهوده بر گام هایم افکنده ام برهانی و دیدگانم را به خورشید نگاهت که بی تابانه وصل تو را آرزو

می کند متصل گردانی و تشنگی جانم را با لطف و کرم خویش سیراب سازی.

لينك مطلب | نوشته شده در سه شنبه هفدهم خرداد 1384 ساعت 16:1 توسط مجتبی |