تبليغاتX
<هيام>

***مهربانا!...جان مرا آنگونه آرام كن تا آنجا كه بي مهري است عشق بورزم...آنجا كه تقصير وكوتاهي است ببخشايم...وآنجا كه نوميدي است به نور اميد زنده نگهدارم....پس مرا ايماني عطا فرما كه ترديدها را با يقين استوار گردانم و اندوه را با شادماني تباه سازم....كه اين است زندگي شكيبايان مصلحت***

خدا با توست!

ازارتفاعات ناگوارنهراس!دل قوی دار!

توتنهانمانده ای،خداباتوست.

نیروی او از آن توست.

خرداواز آن توست وعشق اوهیچ گاه تو را

نادیده نمی گیرد مگر آن که تواورانادیده بگیری.

لينك مطلب | نوشته شده در پنجشنبه بیستم مهر 1385 ساعت 1:4 توسط مجتبی |