تبليغاتX
<هيام>

***مهربانا!...جان مرا آنگونه آرام كن تا آنجا كه بي مهري است عشق بورزم...آنجا كه تقصير وكوتاهي است ببخشايم...وآنجا كه نوميدي است به نور اميد زنده نگهدارم....پس مرا ايماني عطا فرما كه ترديدها را با يقين استوار گردانم و اندوه را با شادماني تباه سازم....كه اين است زندگي شكيبايان مصلحت***

الهی!

آنگاه که با تکبیر اذانت مرا به خویشتن خود می خوانی

به یکباره نسیم نوازش تورا در ذره ذره وجودم احساس

می کنم و آرامشی مرافرا می گیرد که آن هنگام تنها تو

را می خواهم و تنها از تو یاری می جویم.

پس کاش تمام لحظه هایم با عطر یاد تو لبریز شوند.

لينك مطلب | نوشته شده در شنبه سی و یکم فروردین 1387 ساعت 13:44 توسط مجتبی |