تبليغاتX
<هيام>

***مهربانا!...جان مرا آنگونه آرام كن تا آنجا كه بي مهري است عشق بورزم...آنجا كه تقصير وكوتاهي است ببخشايم...وآنجا كه نوميدي است به نور اميد زنده نگهدارم....پس مرا ايماني عطا فرما كه ترديدها را با يقين استوار گردانم و اندوه را با شادماني تباه سازم....كه اين است زندگي شكيبايان مصلحت***

الهی!

ومن رد گام های تنهایی ام را در امتداد افق نگاهت ادامه می دهم

تا مرا از مهتاب وجودت سرشار گردانی

و به نور برسانی آنچنان که تشنگی سالها پوچی و غفلت

در مسیرهای خزان زده را با دیدار خویش

در من بر طرف نمایی.

لينك مطلب | نوشته شده در شنبه بیستم مهر 1387 ساعت 18:7 توسط مجتبی |